ویرگول ، سرِ خط ،

ویرگول ، سرِ خط ،

سلام سلام ...
من زنده ام !
من باز هم زنده ماندم !
و همچنان با نام "او" مغازله دارم
یعنی
گنبد مینا را می بینم
عطر گل مینا را می نوشم
و آواز طرب انگیز پرنده ی مینا را می شنوم
یعنی
حالِ دلم در این میناکاری ها
خوبِ خوب است.

حتا در سماعی که
از زخم های پی درپی
دچارش می شوی
و زمین و آسمان
ترانه خوان تو می شود ؛
جبرئیل
چتر بال های سفیدش را
روی سرت می گیرد
و با لب های بی حرکت می گوید :
"آرام باش".

یعنی
من لال هم نیستم ،
ویرگول ،
سرِ خط ،

پربیننده ترین مطالب
محبوب ترین مطالب
مطالب پربحث‌تر
نویسندگان

۹ مطلب در بهمن ۱۳۹۳ ثبت شده است

.

.

.

دوباره می نشینم دست به زانوی رود

و باز می نویسم ، اشک فشان روی رود

.

سلام !  خدمت از ما ؛ حالِ شما ؟  حالِ ما !؟

ملالتی ندارد ، گم شده در کوی رود

.

ملال نیست زیرا فاصله ای نیست ، نیست ...

و عشق ، کِی خبر شد ؟  بی خبر آن سوی رود ؟

.

زمان نداشت معنا چون که خبر داشتیم ،

چگونه عشق باشد :  قنطره بر خوی رود

.

عبور داده بودم ، پا به سلامت به رود

چگونه باز آمد ، بازِ پرستوی رود ؟

.

فرو شده ست پایم ، دست بیاور ، کمک !

کمک نمی کند کَس ، ترس دهد بوی رود

.

مگر خودم بخواهم شاه شوم ، شاهرود

که هیچ دست حتی ، وصف نشد جوی رود

.

.

ایلیا 

.

.

  • آسیه خوئی

 

.

آسمان

از ابتدای هستی بار برداشته 

کهکشانی را که

در وجود او حلول کرده 

                         تا ابد.

و من نیز تو را 

در حساب های خود حل کرده ام :

معادله ای یکسویه

که تنها راهِ آن

راهِ شیری ست.

همیشه مسافرِ من !

سفرآمده ی کوچکم !

فوران شیر تا نوک قله های زمین تیر می کشد

آسمان 

به تمام کودکان جهان شیر می دهد. 

.

آسیه خوئی

.

.

* پ. ن : این شعر را در خرداد ماه سال 1376 سروده ام و در اولین کتابم(آرشه های گیسو) چاپ شده است.

.

.

  • آسیه خوئی

.

همیشه 

گام هایت آنقدر بلند بوده است تا

                 محیط زمین ، کم بیاید

                               و در هر لحظه

                         زیر پای زمین را خالی ببینی.

همیشه

کسی از تو

           در دل آسمان دیده بانی داشته است تا

                            هر وقت های بسیاری که

                            روی زمین ، ستایش می شده ای

                                               ذرّه گی ها را ببیند.

همیشه

شوق چرخیدن کبوتران را

                  به دور جفت شان

                     از اشتیاق بی پایان زمین

                                                  به دور خورشید دیده ای.

همیشه

پیش از آنکه افراسیاب

                ستاره ای بر تشت

                  از بام آسیاب افرا ، آفرین دهد

                             پرتاب نیزه های خورشید را 

                                                      به او گفته بوده ای تا ببیند.

همیشه

این رازینه ها را

               از انتهای هر شعر تا به ابتدا

                         با پرچمی نقاشی شده از یک آهو طی کرده ای

                                                           با چشم هایی درشت که 

                                                                     عشق را درست می بیند.

                                                           

                                                              

.

.

دیدن / ذرّه گی ها / اشتیاق / خورشید / آهو / عشق / رازینه 

.

.

.

  • آسیه خوئی

.

دو روز متوالی ست که باران می بارد.

روز اول نم نم اما پی در پی می بارید. 

بارانِ امروز از سحر تا به این لحظه که از ساعت پروازت نُه ساعت و نیم می گذرد همچنان شدید می بارد.

بعد از سال ها ، انگار امروز اولین بار است که به سفر می روی. داشتم در دلم زمزمه می کردم که :

خدایا ! چقدر مادر بودن سخت است و تحمل تو در عاشقی هایت چه بسیار ! 

گویا صدای دلم را شنیدی که گفتی : به سفر قندهار که نمی روم. سه روز دیگر برمیگردم.

همانطور که در دلم می گفتم انشاالله ، پیاله ای را پر از آب کردم تا پشت قدم هایت بر روی زمین بریزم.

گفتی : باران می بارد.

.

تا دو روز قبل که اصلا از آمدن باران خبری نبود ، مدام این شعرم را زیر لب زمزمه می کردم :

.

باران ببار ای آسمان بر دانه های نازنین

بیرون بیاور خضر را ، محبوس مانده در زمین

.

آبی ! فرازی بر شبِ اکنونیان یر ما بتاب

رخشان چراغی نیست ما را ، تیره ماهت را ببین !

.

در هیأت یک ارغوان ، جبریل ظاهر شد وَ گفت

تا او بیاید ، شعر من زیتون بباراند وَ تین

.

.

پ.ن : ارغوان درختی ست که جبرئیل در هیبت و هیأت آن بر موسی (ع) نازل می شده است.

.

.

.

باران / دانه های محبوس / تین و زیتون / خضر

.

.

  • آسیه خوئی

.

.

.. «« شهــــــــــرزاد »» ..

.

هزار و یک شبِ قصه تمام شد دیگر

پدر به خواب خوشی رفت و قد کشید پسر

چنان رشید ، که دانای کلّ قصه شده ست

برای هر پسرش نیز گفته از مادر

که مادرم همه ی عمر ، قصه گو بوده ست

برای خوابِ پسرها ، برای خوابِ پدر

چه قصه های حماسی به شعر و لالایی

سرود از گل پونه ، سرود از شبدر

زمان خشمِ پسرها ، برای آنها گفت

زمان خشمِ پدر ، سوی او دوید به سر

بخواب کودک بابا !  کبوترم !  لالا

بخواب برکه ی زیبا !  چراغ نیلوفر !

بخواب لاله ی لالا !  شکوفه ی دریا !

بیا سپیده ی نرگس ! مرو ، مرو در برّ

بخواب ماه پریشان !  ستاره ام !  لالا

گل بنفشه ی آذر !  کبودِ شهریور ! ...

.

ایلیا ـ 93/11/13 ـ دوشنبه 03:12 بامداد

.

.

هزار و یک شبِ قصه  /  شکوفه ی دریا  /  سپیده ی نرگس

.

.

.

  • آسیه خوئی

.

.

.. «« بانوی رود »» ..

.

دلی که عاشق چشم تو بود بانو جان

دوباره دفتر ما را گشود بانو جان

به یاد خاطره اش با تو منزوی تر شد

و بهترین غزلش را سرود بانو جان

غرورِ غربتی ام را شکست تنهایی

که عاشقانه بگویم درود بانو جان

دلم گرفته از این دوره ی غزلمرگی

دلم گرفته از این قرن ِ دود بانو جان

دلم گرفته ولی گریه ام نمی گیرد

سکوت و بغض و جنونم شهود بانو جان

شنیده ام که مرا روی ِ بومِ چشمانت

کشیده ای به صلیبی عمود بانو جان

تو را برای خودش آفریده می دانم

همین خدایِ غریب و وَدود بانو جان

تو سیبِ سرخِ غزلهایِ (باغبان) هستی

خدا سپرده تو را دستِ رود بانو جان

همیشه گفته ام این را که دوستت دارم

تو را به جان ِ خودم بی حدود بانو جان

و بی تو من به غزلهای حضرت حافظ

تفألی زده ام صبح زود بانو جان

"رسیده مژده که ایام غم نخواهد ماند"

چه مژده ای تو نباشی چه سود بانو جان

.

"بهـــروز باغبـــان"

.

.

.

  • آسیه خوئی

img_1982.jpg

"بهــــــروز باغبــــــان" 

هنرمندی شگرف ، بی نظیر و نوظهور در بین شاعران جوان و البته شعر معاصر

.

.

.. «« قِــدّیســـه »» ..

.

آهــــــوی چشم های تو از من رمیده است
در من جنون به حد نـــــهایت رسیده است
من مانده ام چگونه به تو مبتـــــــــلا شدم
دیوانه ی نگاه تو اصلا چــــــــــــــــــــرا شدم
شاید که بخت تیره و برگشته ام تـــــویی
افسار نفس سرکش و سرگشته ام تـویی
قــــــــــــــــــدیسه ی معاصر جادو بیان من
اسطوره ی یــــــــــــــگانه شعر زمان من
بانـــــــــــــــوی پله های رسیدن به آرزو
بانوی بعض های گره خورده در گــــــــلو
ام الــــــــــــجنون باکره ی شانه مرمری
یکتا ترین الهه ی زیبــــــــــــــــــــــای آذری
ای چشم های میشی تان چشمه ی غزل
بانوی از نژاد عروســــــــــــــان بی بـــدل
تندیس بیت های هراسان مثـــــــــــنوی
ماه بلند نسل غزل های منـــــــــــــزوی
مهتــــــــاب برکه های پریشان غزال من
بومی ترین الهه ی نـــــــــــــازک خیال من
همسایه ی قدیمی شـــــــــــهر فرشتگان
تنها ترین وزارت زیبایی جــــــــــــــــهان
آتش ترین ترانه ی من ، شعر بی نـــــــقاب
بانوی پارک لالــــــــه و میدان انـــــقلاب
شرقی ترین الهه ی بالا بـــــــــــــلند من
زیبای نیمه خفته ی گیسو کــــــــمند من
محصول باغ سبز غزل های باغــــــــبان
روشن ترین ستاره ی شب های آســـمان
گلدان پشت پنجره ی خانه های غـــــم
تنها دلیل بودن من ، عشق محتـــــــرم
از آن زمان که بی تو شدم ، گریه میکنم
این روزها به حال خودم گریــــــه میکنم
این روزها زمینه ی مرگـــــــم فراهم است
دنیای من بدون تو شکل جهنـــــم است
این روزهای بی تو به دور از تـــــــــــصورم
این روزها به درد خودم هم نمیـــــخورم
ای آنکه خاک را به نظر کیـــــــمیا کنی،
باید مرا به گوشه چشمت فــــــنا کنی

* * *

چیزی نمانده در طلبت جان فدا کنم.
چیزی نمانده دین و دلم را رها کنم.
چیزی نمانده از سر دلتنگی و جنون،
تنها به سوی چشم شما اقتدا کنم.

* * *

باید بگویمت که تو پــیر طریقتـــــــــــی
من را تو رهنمای مسیر طریــــــــــقتی
عشق مجازی ات به حقیقت مرا کشاند،
دیوانه بازی ات به طریقت مرا کشـــــاند
من با تو عـــــــاشقانه ترین مثنوی شدم
اصلا به لطف چشم شما ، مولوی شدم
باید که عاشقانه حــــــــــمایت کنی مرا
من با تو صادقم که هدایـــــــت کنی مرا
درگیر و دار فلسفه ها شــــــاعرت شدم
شاعر شدم که از تو بگویم نه از خـــــودم
از تو که ریشه در دل و جــــانم دوانده ای
با خود مرا به مرز جنـــــــونم کشانده ای
شاعر شدم که درد دلـــــــم را بیان کنم
خود را دوبـــــاره مضحکه ی این و آن کنم
(این) مبتلای من شد و (آن ) مبتلای تــــــو
(آن ) جای من نشسته و (این ) هم به جای تو
(این) یک زن است که آمده جایت نشسته است
در استکان قهوه من نقـــــــش بسته است
(آن) خائن است و آمده هم بـــــازی ات شود
تا موجب و شکســـــت و براندازی ات شود
(آن) آمده به خود که تصرف کند تــــــــــو را ،
از تو که خسته شد ، همه جا تف کند تو را
بعد از تو میرود ، نفسی تازه میــــــــکشد
یک گوشه مینشیند و خـــــــمیازه میکشد

..

" بهــــروز باغبـــان "

.

.

.

  • آسیه خوئی

وجه و صورت در بیان دکتر دینانی

به سر جام جم آنگه نظـــر توانی کرد / که خاک میکده کحل بصـــر توانی کرد

گدایی در میخانه طرفه اکثیری ست / گر این عمل بکنی خاک ، زر توانی کرد

.

.

سالک آمد پیش خاک بارکش / گفت ای افکنده ی تیمارکش

هر کجا سرّی ست در هر دو جهان / گر برون آری درون داری نهان

تو خمیر دست قدرت بوده ای / حامل اسرار فطرت بوده ای

چون ز چار ارکان به حق رکنی تو را ست / نقد رکنی گر ز تو جویم رواست

گرچه بار و رنج داری از برون / لیک بار گنج داری از درون

در کنارت گنج بینم صد هزار/  با میان آر آنچه داری در کنار

هر که را گنجی بود خاصه غریب / دیگران را کی گذارد بی نصیب

چون تو می دانی که هستم راز جوی / سرّ گنج خویش با من باز گوی

بر دل مستم دری بگشای تو / سوی مقصودم رهی بنمای تو

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

.

قصه ی سالک و بارکش نیزمانند سایر قصه های شیخ عطار ؛ بسیار عمیق و آموزنده است. همه ی این قصه ها ، قصه هایی ست که در مواجهه با "سالک فکرت" اتفاق می افتد.

سالک این راه ، فکرت است. فکر است. اصلا آدمی به فکر ، آدمی ست.

سالک فکر ، تو گویی با همه ی موجودات عالم روبرو می شود و با آنها گفتگو می کند. در حین این گفتگوهاست که اسرار بسیاری کشف می شود.

در این قصه ، سالک فکرت به سراغ شخص بارکش می آید و با خاک صحبت می کند و خاک طبق هیئت بطلمیوسی قدیم و طبق علم طببیعی قدیم ، یکی از چهار عنصر است. در قدیم ، این عالم را مرکب از چهار عنصر می دانستند. خاک ، آب ، باد و آتش.

سالک فکرت که در طریق سلوک خود با همه ی موجودات حرف می زند و گفتگو می کند ، در اینجا با خاک صحبت می کند و می گوید :

تو یکی از عناصر اربعه هستی و من می خواهم با تو حرف بزنم و اسرار تو را بدانم و بفهمم. درست است که تو خاک هستی و در زیر پا قرار داری و به دلیل تواضعی که داری  شاید هم خیلی از آدمیان به تو توهین کرده باشند اما با وجود همه ی این منزلت عنصری ای که داری و زیر پایی و خاکی ، اسراری در دل تو وجود دارد که بسیار شگفت انگیز است و حالا من می خواهم با تو صحبت کنم تا تو قدری با من از آن اسرار بگویی. می خواهم بدانم چه اسراری در دل تو قرار دارد.

در اینجا شیخ عطار ضمن بیان این قصه ،  ناظر به آیات کریمه ی قرآن نیز می باشد. توجه کنید که این مرد فرهیخته که عالم به مبانی فرهنگی اسلامی  و معارف قرآنی ست در این قصه به چه زیبایی با خاک حرف می زند :      

توخمیر دست قدرت بوده ای / حامل اسرار فطرت بوده ای

می گوید تو خاکی اما خمیری هستی که با دست قدرت ازلی سرشته شده ای و اسرار فطرت را در دل تو قرار داده اند.

که این بیت تلمیح به حدیث معروف زیر است :

« خَمّرت طینة آدم بیدی اربعین صباحا »

یعنی خداوند می گوید : من گل آدم را با دستان خویش به چهل پگاه سرشتم. تخمیر کردم.

درست است که عطار می گوید تو خاکی ؛ اما خمیر دست قدرتی و چون خمیر دست قدرتی ، اسرار بی پایانی در تو نیز هست.

اسرار بی پایانی که در درون این عنصر خاک است ، اسراری ست که در درون انسان است. چون انسان از خاک آفریده شده است. اگر انسان از خاک آفریده نشده بود و فقط در عزّ جبروت و ملکوت باقی مانده بود ، حداکثر یک فرشته بود. اما آیا اسراری که در درون یک انسان است بیشتر است یا اسراری که در درون یک فرشته است ؟ انسان ، انسان کامل ، انبیاء و اولیاء نیز همه از خاک هستند پس اسراری که در درون انسان به دست قدرت سرشته شده پایان ندارد. به همین دلیل انسان مظهر جلال و جمال است.

هیچ موجودی بطور کامل مظهر جلال و جمال نیست. بعضی از موجودات فقط مظهر جمال اند. بعضی نیز فقط مظهر جلال اند. به عبارت دیگر بعضی از موجودات فقط مظهر یک یا دو صفت از صفات خداوندند و تنها موجودی که مظهریّت تام و کامل از همه ی صفات مانند لطف و قهر و جمال و جلال برخوردار است انسان است که از همین خاک سرشته شده است.

به همین دلیل است که عطار با خاک گفتگو می کند و می گوید درست است که تو خاکی اما من می خواهم اسرار نهفته شده در دل  تو را بدانم چون اسراری که در تو وجود دارد همان اسراری ست که در فطرت انسانی سرشته شده است که از تو بوجود آمده و دوباره به قلب تو فرو می رود.       

خب ، حالا دوباره در ادامه ی گفتگوی بسیار جالب خود با خاک چنین می گوید :

چون ز چار ارکان به حق رکنی تو را ست / نقد رکنی گر ز تو جویم رواست

گرچه بار و رنج داری از برون / لیک بار گنج داری از درون

در کنارت گنج بینم صد هزار/  با میان آر آنچه داری در کنار

البته قبل از شرح این سه بیت ، نکته ی دیگری مربوط به بیت قبلی باقی مانده است که حائز اهمیت بسیار است و آن ،

زمانِ ماضی نقلی بودنِ فعل "بوده ای" ست.

 

ادامه دارد ...

.

.

استاد گرانقدر غلامحسین ابراهیمی دینانی / شیخ عطار / گفتگوی سالک فکرت با تمام موجودات

.

.



  • آسیه خوئی

.

1- 

عنان گریه سر داده ست با من بانگ رود اینجا     

مرا بگذار ای دل فارغ از بود و نبود اینجا

تب و تابی ست در این شط بی‌آرام و می‌سوزد    

تنور سینه‌اش در شعله ی شبرنگ دود اینجا

مگر آن پیر چنگی قصه‌های غربت او را               

فرا چنگ آورد ، با آزمون هر سرود اینجا

در این سیر و سفر در خویش می‌گرید که می‌بیند  

ز باد فتنه روی لاله و لادن کبود اینجا

دل ما بستر رود است و زخم از تیشه ی خارا

روان در ناکجا ، اما گسسته تار و پود اینجا

" شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل "  

سبکباران ساحل را قرار از دل ربود اینجا

من از خون سخن رود غزل را کرده‌ام رنگین‌       

که با هر جوششی سرچشمه‌ ای روشن گشود اینجا

رهایم کن ، رها ای دل ، که با این ابر دلتنگی‌         

غبار آلوده شد آیینه ی گفت و شنود اینجا

2-

نگذارید که این سلسله در هم شکند

مطرب عشق دف از قافله‌ی غم شکند

مشعل مهر فرو افتد و خاموش شود

آسمان رنگ ببازد ، دل شبنم شکند

خم ز جوش افتد و میخانه به تاراج رود

شحنه‌ی مست جهان ، آینه‌ی جم شکند

دم جادوی یهودا لب عیسی بندد

تهمت از حیله زند حرمت مریم شکند

دیو ، انگشتری از دست سلیمان گیرد

نقش زیبنده‌ی توحید به خاتم* شکند

گرچه آورد در این دیر خراب آبادم

نی روا تیغ جفا بر سر آدم شکند

شرحه شرحه دل ما در گرو زلف شماست

زلف بر باد مده تا دل آدم شکند

پایبند سخن عشق شمایید شما

نگذارید که این سلسله در هم شکند

.

بانگ رود / مشفق کاشانی

.

.

* پ.ن :

از کلمه ی "خاتم" در بیت پنجم از دومین غزل ، سه تعبیر متفاوت به ذهن خواننده القا می شود.

به عبارت دیگر این کلمه علاوه بر اولین معنای آن یعنی "نگینِ خاتم" ، به معنای دوم آن ، یعنی "خاتم نبوت" نیز به ذهن متبادر می شود !! که بسیار بعید می نماید چنین منظوری در مطمح نظر شاعر بوده باشد.

و همچنین اگر معنای سوم آن مورد نظر شاعر بوده است !! ، دیدگاهی سلیقه ای داشته است که با مفهوم کلمه ی "توحید" در همین بیت ، مغایرت دارد. 

.

  • آسیه خوئی